Kuratorka i reżyserka filmów dokumentalnych, teoretyczka fotografii i kultury. Wykłada na Wydziale Literatury Porównawczej oraz Kultury Nowoczesnej i Mediów na Brown University. Jest autorką książek: Civil Imagination: A Political Ontology of Photography(2012), From Palestine to Israel: A Photographic Record of Destruction and State Formation, 1947–1950(2011), The Civil Contract of Photography (2008), Death’s Showcase(2001 – nagrodzona Affinity Award, ICP), Jest współautorką (razem z Adi Ophirem): The One State Condition - Occupation and Democracy in Israel/Palestine(2012), This Regime Which Is Not One: Occupation and Democracy between the Sea and The River (2008, po hebrajsku).

Profesor literaturoznawstwa na Uniwersytecie w Lejdzie. Zajmuje się przede wszystkim modernistyczną i postmodernistyczną literaturą oraz jej powiązaniami ze sztukami wizualnymi. Jest autorem m.in. Art in Mind: The Contribution of Contemporary Images to Thought (2005); Caught by History. Holocaust Effects in ContemporaryArt, Literature and Theory (1997); Failed Images: Photography and Its Counter-practices (2018) oraz Staging the Archive (2014).

Filozof i historyk sztuki w École des Hautes Études en Sciences Sociales (Paryż). Wykładał jako profesor wizytujący na uniwersytetach na całym świecie, m.in. na Johns Hopkins University, Northwestern, University of Tokyo, Berkeley, The Courtauld i Freie Universität Berlin. Prowadził badania w wielu ośrodkach badawczych, m.in. w Rzymie (Académie de France), Florencji (Villa I Tatti-Harvard University Center for Italian Renaissance Studies) i Londynie (Institute of Advanced Study, Warburg Institute). Był kuratorem wystaw, w tym L’Empreinte w Centre Georges Pompidou (Paryż, 1997) i Atlas w Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía (Madryt, 2010). Jako intelektualny spadkobierca teoretyków kultury, takich jak Aby Warburg i Walter Benjamin, oraz uczeń Louisa Marina, Didi-Huberman zajmuje centralną pozycję w dialogu między dziedzinami historii sztuki, kulturoznawstwa i studiów nad obrazem. Jego zainteresowania badawcze obejmują historię i teorię obrazów, antropologię i psychoanalizę.

Kulturoznawca i medioznawca, związany z Uniwersytetem SWPS, gdzie kieruje Instytutem Nauk Humanistycznych oraz Centrum Kulturowych Badań Technologii. Zajmuje się badaniami praktyk medialnych, teorią studiów kulturowych oraz archeologią mediów. Ostatnio opublikował – wspólnie z Patrykiem Wasiakiem – książkę Weź Pan Rambo! Społeczna historia magnetowidów w Polsce (2022).

Profesora historii sztuki, studiów wizualnych i kulturowych. Tymczasowy dyrektor programu studiów podyplomowych w zakresie studiów wizualnych i kulturowych na Uniwersytecie Rochester w Stanach Zjednoczonych. Krytyk sztuki, badaczka i nauczycielka zajmująca się sztuką powojenną i współczesną oraz dziedzinami pokrewnymi (historią i teorią fotografii, performansu i tańca), a także studiami wizualnymi i kulturowymi. Jej zainteresowania badawcze obejmują relacje między sztuką, płcią i seksualnością, studia wschodnioeuropejskie, komunizm, postsocjalizm i semiotykę kulturową.

Ur. 1972. Profesorka w Instytucie Kultury Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Zajmuje się historią nowoczesnej kultury polskiej w perspektywie obrazu, antropologią kultury wizualnej oraz problematyką ciała i gender. Autorka książki Twarze w tłumie (2005, Nominacja do Nagrody Nike, Nagroda im. Michałka za najlepszą książkę filmoznawczą), współautorka książek Obyczaje polskie. Wiek XX w krótkich hasłach (2008), Ślady Holokaustu w imaginarium kultury polskiej (2017), Ekspozycje nowoczesności. Wystawy a doświadczanie procesów modernizacyjnych w Polsce 1821–1929 (2017) oraz Kultura wizualna w Polsce (2017, dwa tomy), redaktorka tomu Film i historia (2008), współredaktorka Antropologii ciała (2008) oraz Antropologii kultury wizualnej (2012).

Prof. dr hab., nauczycielka akademicka, historyczka i krytyczką sztuki, jest kierowniczką Zakładu Sztuki Nowoczesnej i Współczesnej w Instytucie Historii Sztuki we Wrocławiu. Jej ostatnie publikacje koncentrują się wokół relacji między sztuką a władzą, dziedzictwa modernizmu, nowych metodologii, sztuki lat 70. w Polsce, sztuce amerykańskiej, ustnych kontr-historii kobiet (książki: Sztuka i rewolucja. Wieloperspektywiczne ujęcie sztuki polskiej zaraz po wojnie, 2023; Natalia LL (2022); Gry z miejscami. Wrocławskie galerie: Katakumby, Zakład nad Fosą, Ośrodek Działań Plastycznych (2022); Dlaczego Duchamp nie czesał się z przedziałkiem (2019), Sztuka podręczna Wrocławia. Od rzeczy do wydarzenia (2018).

Profesor UJ. Zajmuje się polskim i europejskim teatrem XX i XXI wieku, tradycją romantyczną w polskim teatrze, sztuką reżyseii i krytyką teatralną, a także związkami teatru i historii. Napisał: Sny, komedie, medytacje (2000), Sobowtór i utopia. Teatr Krystiana Lupy (1997), Warlikowski. Extra ecclesiam (2008), Ciało i słowo. Szkice o teatrze Tadeusza Różewicz i Polski Teatr Zagłady (2013). Otrzymał stypendium Fulbrighta w CUNY.

Była kierowniczka Katedry Estetyki Instytutu Filozofii Rosyjskiej Akademii Nauk. Obecnie jest zatrudniona na Université Sorbonne Nouvelle i objęta programem PAUSE dla naukowców przebywających na wygnaniu. Jej zainteresowania obejmują filozofię współczesną, studia wizualne, literaturę i kulturę Ameryki Północnej. Jest autorką 10 książek, w tym Vozmushchenie znaka: Kul’tura protiv transtsendentsii [Zaburzenie znaku: kultura przeciwko transcendencji] (Moskwa, 2019, 2022) oraz Zhan-Liuk Nansi. Lektsii o Kante (po konspektam Eleny Petrovskoi) [Jean-Luc Nancy. Wykłady o Kancie (na podstawie notatek Heleny Petrovsky)] (Moskwa, 2023). Od 2002 roku jest redaktorką naczelną czasopisma filozoficzno-teoretycznego Sinii divan.

Studiowała filozofię i germanistykę na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie, w 2002 r. uzyskała tytuł doktory na Uniwersytecie w Poczdamie, a w 2010 r. habilitację na Uniwersytecie Goethego we Frankfurcie nad Menem. W latach 2015–2018 była prezeską Niemieckiego Towarzystwa Estetycznego. Od października 2011 r. do września 2024 r. była profesorą filozofii i estetyki w Hochschule für Gestaltung w Offenbach; w latach 2014–2024 była członkinią Instytutu Badań Społecznych we Frankfurcie, gdzie obecnie pełni funkcję "permanent fellow". Od 2019 r. regularnie wykłada na Wydziale Germanistyki  Uniwersytetu Princeton w USA. W 2017 roku otrzymała nagrodę Lessinga Wolnego i Hanzeatyckiego Miasta Hamburga. W październiku 2024 roku objęła stanowisko profesory w HFBK Hamburg. Rebentisch jest autorką m.in. Ästhetik der Installation, Die Kunst der Freiheit, Theorien der Gegenwartskunst zur Einführung oraz Der Streit um Pluralität. Tematyka jej pozostałych publikacji obejmuje szerokie spektrum zagadnień, od różnych form negatywności po problem postępu w sztuce współczesnej, od wolności we współczesnym kapitalizmie po paradoksy równości politycznej, od filozofii języka po epistemologię irracjonalności, od kwestii (anty)dyscypliny estetyki po historię subkultur queer. W swoich badaniach i działalności dydaktycznej interesuje się przede wszystkim punktami styku estetyki, etyki i filozofii politycznej.

Krytyk literacki, historyk literatury, eseista, publicysta, wykładowca uniwersytecki, profesor Instytutu Badań Literackich PAN oraz Uniwersytetu Warszawskiego. Od początku 2012 roku kieruje Zespołem do Badań nad Literaturą i Kulturą Później Nowoczesności. W 1990 roku został nagrodzony Nagrodą im. Kościelskich. W 2006 roku otrzymał Nagrodę Literacką Gdynia w kategorii esej. W 2009 roku za książkę Echa Idylli ponownie był nominowany do tej nagrody, otrzymał też Nagrodę im. Kazimierza Wyki. W latach 2005-2007 członek jury przyznającego Nagrodę Literacką Nike.