Zakres tematyczny czasopisma

„Widok” z pozoru brzmi neutralnie. Jest lub zjawia się przed oczami, gdziekolwiek się zwrócą, niekiedy wymaga jedynie skupienia uwagi. W pierwszym znaczeniu definicji podanej w Uniwersalnym słowniku języka polskiego (2003, t. 4, s. 415) łączy się ze sobą „widziana przestrzeń” i „krajobraz”, w drugim – „obraz, wygląd czyjś lub czegoś” z „widzeniem kogoś lub czegoś”. Przywoływane są także użycia metaforyczne („mieć widoki na coś”) lub wskazujące na celowe działania związane z widzeniem („wystawić coś na widok”, „punkt widokowy”). Ten normatywny zapis ujawnia zatem splot charakterystyczny dla myślenia o praktykach wizualnych: złudzenie bezwiednego widzenia nakłada się na widzenie rozumiane jako aktywność, świadoma praktyka patrzenia; „widok” jako przestrzeń obejmowana wzrokiem, spotyka się z „obrazem” opisującym przestrzeń wyróżnioną ramą i obarczoną „różnicą ikoniczną”, czyli naddatkiem znaczenia; „widok” jako niezdefiniowany dystans, dopełniany jest przez „widok”, którego elementem sami możemy się stać; „widok” jako ustanawiane za pomocą wzroku miejsce skupienia w każdej chwili zmienić się może w przestrzeń błądzenia i nieostrości.

Tworząc pismo zatytułowane „Widok” chcemy zająć się właśnie tym splotem, jego rozwikływaniem, wyciąganiem z niego pojedynczych wątków i motywów, ale też dostrzeganiem całej jego złożoności. Chcemy podejmować refleksję jednocześnie nad tym, jak widzenie problematyzowane jest we współczesnej teorii i badaniach humanistycznych, jak i nad tym, jak aktualizowane jest w różnego rodzaju praktykach, zarówno codziennych, jak i artystycznych, w różnych kontekstach kulturowych. Wreszcie, pisząc o obrazach, pamiętamy, że ich sensy dopełniają lub podkreślają zwykle słowa, że słowa i obrazy przeglądają się w sobie, a także o tym, że literatura i słowo pisane nie tylko służą refleksji o widzeniu, ale same są jego ekspresją i zapisem, a kategoria spojrzenia jest podstawowa dla struktury także literackiej narracji.

Mamy za sobą studia w dziedzinie filologii polskiej, kulturoznawstwa, filozofii, historii sztuki, a także studia artystyczne. Jako przestrzeń uzgodnienia – czy raczej uzgadniania – stanowisk wskazujemy „kulturę wizualną”. Pojęcie to rozumiane jest przez nas po pierwsze w ujęciu antropologicznym, po drugie – takim, które nie tyle uprzywilejowuje wzrok, ile wybiera perspektywę wizualności jako istotną i inspirującą. Nie ma bowiem, jak sądzimy, żadnego punktu, z którego roztacza się panorama jakiejś całości kulturowej – widok zawsze wynika z patrzenia pod kątem.

Informacje ogólne

„Widok” jest zatem interdyscyplinarnym czasopismem naukowym dotyczącym – zgodnie z podtytułem – teorii i praktyk kultury wizualnej. Pismo ukazuje się trzy razy do roku.

Jest indeksowane w bazie ERIH+, a jego zawartość dostępna jest także w bazach CEEOL i CESJH. Obecnie objęte jest programem „Wsparcie czasopism” Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Przyjmujemy teksty po polsku i angielsku. Główny dział naukowy Zbliżenie oraz Punkt widokowy ukazują się i w wersji dwujęzycznej.

Działy

Zbliżenie

Główny dział każdego numeru – zawiera recenzowane artykuły naukowe (w dwu wersjach językowych) związane z tematem numeru. Kolejne tematy zapowiadamy w zakładce CFP.

Panorama

Dział obejmuje recenzowane artykuły naukowe, niekoniecznie związane z tematem numeru. Zapraszamy do nadysłania tekstów zgodnych z profilem pisma niezależnie od terminów kolejnych numerów tematycznych. 

Perspektywy

W tym dziale publikujemy dyskusje redakcyjne oraz z zaproszonymi gośćmi, wywiady i rozmowy, teksty kuratorskie oraz komentarze dotyczące tematu numeru.

Punkt widokowy

Dział przedstawia projekty artystyczne i inne prezentacje materiałów wizualnych interesujące w kontekście tematu numeru.

Migawki

Recenzje i omówienia książek, wystaw, filmów, spektakli etc.